Żywienie enteralne, a zwłaszcza żywienie pozajelitowe, to metody inwazyjne, agresywnie ingerujące w przemianę materii pacjenta. Niewłaściwie stosowane mogą prowadzić do poważnych zaburzeń i powikłań. W związku z tym konieczne jest szczegółowe kontrolowanie pacjenta leczonego tymi metodami. Kontrola pacjenta leżącego w szpitalu polega na jego codziennym badaniu, czuwaniu nad jego dostępem żylnym lub przetoką odżywczą, sprawdzaniu, czy pacjent nie gorączkuje. Niezbędne jest także sprawdzanie ilości wydalanego moczu (dobowa zbiórka moczu) i prowadzenie bilansu wodnego. Do codziennego badania należy też wykonywanie analiz laboratoryjnych krwi i moczu. Częstość wykonywania badań i ich zakres ustala lekarz w zależności od stanu pacjenta. Wyniki tych badań służą ustalaniu zmian w składzie mieszaniny odżywczej i dawkowania oraz określeniu skuteczności stosowanego leczenia.